Ağaç dallarına asılı duran hardal rengi şeritlerden hatırlarım o eski günleri...Çocuk dünyamızda renk cünbüşünden daha fazlasını ifade etmezdi o zamanlar..Oysa bu yaz tatilinde gördüğüm hardal rengi şeritler değildi beni korkutan..Bizzat o şeritleri zamanında ağaç dallarına asanların  en ufak bir tedirginlik hissetmeden dolaşmalarıydı topraklarımızda..Alışkın değildir insanımız bir Egeli tavrıyla geleni gideni sormaya...Yıllardır büyük şehrin kargaşasına alışkın olmama rağmem soru soramamın yerine yutkunmuştum sadece..Belkide  insanımızın aş ,ekmek kaygındandır bu suskunluğum...Çıkan her avuç madenin komşularımın avucunda geçer bir alçe olma düşüncesindendir suskunlugum...Çocukluğumuzdan kalma bir tavırdı belkide bu duruşum...Bütün bu düşünceler içerisinde görmediğim dedemden kalan ana yurdumu henüz görmediğim torunuma bırakamama kaygısındaydı tüm benliğim.Düzünde top oynadığım Dgnalvara,sakız topladığım Lot ahoları,mosvi yediğim Dablavehev  ve her geçişimde ürperdiğim Katuran sıklığı.....Bütün bu yerlerin maden arayan o insanların talanına uğrayacagini düşünmek,ot biçtiğim ahoların,adımı dehreyle yazdığım Nahrak derelerindeki ağaçların arsenikle yok olacağını düşünmek en kahredicisiyldi belkide..ve aklıma Hiroşimada ölen çocuklar için N.Hikmetin dediği geldi aklıma....ŞEKER YİYEMEZ ÖLÜLER....

Bu içerik 276 defa okunmuştur.

Etiketler: ŞEKER YİYEMEZ ÖLÜLER 

ŞEKER YİYEMEZ ÖLÜLER bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

ŞEKER YİYEMEZ ÖLÜLER bu içeriği Google de ara ...