Yün iplerini,annemizden aşırıp abuk sabuk bir uçurtma yapardık.Pek uçuramazdık ama hayallerimiz onu uçurtmaya yeterdi.Yine odun parçası,çivi ve kuş kanadıyla yaptığımız oklarımız vardı.Yayla evlerine saplayıp azar işittiysek de pek takmazdık,çocuktuk.Saklambaç bir kaybolma değildi ,yarınlara büyüyen çocuğun hayallerini sobelemesiydi belki.Yüzerdik birkaç metrekarelik derede,şortsuz olanlar da vardı gülerdik.Belki dere bizi temizler belki biz terimizi ıslatırdık.Beş taş yerdeki aşlardan ibaretti,her çocuk onlara ulaşabilirdi.Minik eller çoğu kere bu taşları kavrayamazdı,çocuktuk.Akran kız arkadaşlarımızın bez bebekleri vardı.Bir anne edasıyla uyuttukları ve besledikleri.Günah olduğunu bilmezdik ki koz kağıtlarının…Babalarımıza yakalanırdık,yerin dibine girmek isterdik,olmazdı.Çocukluktu işte…Yaylamız vardı,büyük çocukları da vardı.Kvela taş atarlardı.İmrenirdik,onlara bakardık salakça.Salıncaklar bizi yer ile gök arasında dolaştırırdı ki sormayın ot ipleriyle.Kıçımız acırdı da inmezdik işte.Kışın kızaklarımız vardı.Sağa sola tosladığımız.Yılbaşı manilerimiz vardı:mısır,yağ topladığımız.Bir traktör lastiği derede dursa biz onu tepeye çıkarırdık elbet,çocuktuk.Koyver gitsin.Lakatgalar kuşları severdi,kuşlar bizi sevmezdi.Acırdık ama çocuktuk işte.Kiraz ağaçlarındaki derin sohbetler ne sarardı be!Arada gaz kaçıranlar olurdu da gülerdik.Birkaç ceviz,birkaç fındık matematiğimizi geliştirmeye yarardı ilkel de olsa:Tek mi,çift mi? derdik.Çam sakızı toplardık,satardık barakada.Paramızla gofret,bisküvi,lokum alırdık.Ne yerdik ama!Çocuktuk.Uzun eşeklerde şişko arkadaşlarımız korkulu rüyamızdı.Koçivara,yere düşme korkumuzdu,adrenalimizdi yani.Çocuktuk.Panta armudu savaşında kurşun gibi değerdi karşı takımın hücumları kıçımıza.Ah kızlar!Onları anlayamazdık eskiden de.Taşlardan kına çıkarırlardı,sürerlerdi minik parmaklarına.Hem;kabaktan inek,kabak yaprağından düdük ne güzeldi.Enstrümanlarımız akordeon,idolümüz garmoncu Nebi Abi ve Tahsin Amca idi.Çocuktuk.Şimdiki tiyatrolar Berobananın yerini tutar mıydı?Çocukça gülerdik,açık hava bol güneş,açık Gürcü tiyatrosu işte.Gece,yıldızları sayardık siğillerimize inat.Misketler,gazoz kapakları…Ah çamurlu yollar!Paçalarım kirli,annemim tokadı hala sol yanağımda durur.Çocuktuk.Ninem,namaz kılarken omuzlarına asılırdım.Bana eğlenceydi ama ninem yorulurdu da kıyamazdı yine…Dedemin nükteleri sınıf öğretmenim kadar eğlenceliydi.Ayrıca dedem sakallarını yüzüme batırırdı,ağlamaklı olsam bile.Çocuktuk.Hırsız,polis oynardık,parmaklar tabanca…Sesi yakalarken belki hayallerimi de yakalıyordum.Hiçbir şeyi değişmedim köy okulumun tek odalık sınıfının kokusuna.Tebeşir kokardık,kalem kokardık,yumurta kokardık ama nereden bilebilirdim ki özleyeceğimi…Kaçak sigara başımızın belası olurdu.Başımızı döndürürdü.Çimende bedevra ile kaymak mikro kayak sporları sayılırdı sanki.Çocukluğumuz ve ninemin sonu gelmeyen armağanlı şekerleri…Özlemlerimiz geride kalmasın.Unutma,hep çocuktuk,öyle kalmalıyız…Arkadaşlarım!Sizi köyümüzde oyunumuza -kaldığımız yerden- bekliyorum.Ne dersiniz?Zaten yaşamak ta bir oyun değil midir?Şimdi çocukluğumdaki arkadaşlarım öğretmencilik,kaymakamcılık,poliscilik,annecilik,hemşirecilik,doktorculuk,avukatçılık…oynamaya devam ediyorlar biliyorum.Bu oyun hiç bitmesin…

Saygılar..

Bu içerik 443 defa okunmuştur.

Etiketler: Oyuncaklarımız ve Oyunlarımız 

Oyuncaklarımız ve Oyunlarımız... bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

Oyuncaklarımız ve Oyunlarımız... bu içeriği Google de ara ...