Dualarımızdan ve yardım kampanyalarından başka bir şey gelmiyor elimizden... Konuyla alakalı küçük bir hatıra: geçen sene bildiğiniz gibi İsrail yine azmış ve Lübnan'ı vuruyordu. İşte o bombardımanın bittiği sabah acele acele evden çıkmış ve tren istasyonuna doğru yürürken karşıma aniden iri-yarı bir adam dikildi. Kovboy şapkası takmış ve kot takım giymiş, elinde de uzunca bir baston.. Ben içimden deli midir nedir diye düşünüp savunma pozisyonu alırken adam bana sisfayr'ı (ceasefire=ateşkes) duyup duymadığımı sordu. Ben otomatikman "yes" dedim ama kafamı toplayana kadar adam veciz bir söz söyleyip çekildi önümden ve yoluna devam etti: "The tears of innocent can cut the sword!", yani mazlumun gözyaşı kılıcı bile keser!.. Bundan 7,5 sene kadar önce ani bir şekilde karşıma çıktı İngiltere yolculuğu. İnternette rastladığım bir iş ilanına başvurdum ve devamı geldi. Sahibi Kıbrıslı bir Türk olan bir şirket İstanbul'dan eleman arıyordu ve bulup Londra'ya getirdiği 30-40 civarında bilgisayarcıdan biri de ben oldum. Kader işte, bakalım henüz bilmiyorum hikmetini ama belki önümüzdeki yıllarda çıkar meydana.. Şimdi bu ilk yazımda bu konulardan bahsetmemin ise bir gayesi var:

Avrupada yaşamanın hiç de heveslenilecek bir şey olmadığını benden daha genç kardeşlerimin görebilmesi. Geldiğim ilk sene içinde Türkiye'deki iş arkadaşlarım bana o kadar çok soru soruyorlardı ki ben de mecburen kendilerine toplu bir şekilde yaşadıklarımı anlatan notlar yolluyordum. O yazıların ilk bölümünü hiç değiştirmeden şimdi burada siz akrabalarıma da yolluyorum. Hatalarımdan dolayı peşinen affınıza sığınıyorum. Türkçe yazı karakterlerini kullanamadığım için anlamakta zorluk yaşamazsınız inşallah.. Yeni yazılarda buluşmak ümidiyle Allaha ısmarladık,
 
 

Bu içerik 489 defa okunmuştur.

Etiketler: Londra'dan Mektup var 

Londra'dan Mektup var bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

Londra'dan Mektup var bu içeriği Google de ara ...