Zaman durdu sanki, saatler ileri gitmiyor, kum saatine daldı gözlerim onlarda taş olmuş akmıyor yerçekimine inat… Çocukluk hayalimdir; zaman dursa bir anlık ve ben de gezsem, tozsam ve döndüğümde her şeyi aynı yerinde bulsam diye. Çocukca bir istek biliyorum ama çocukluğun o saf haliyle ettiğim bir dua yerinde kabul görmüs ki yıllar sonra o anları yasıyorum şu an… Evet Türkiye’den ayrılalı ne kadar zaman geçti bilmiyorum artık saymaz oldum zaten, daha dün gibi diyebileceğim kadar yakın o hatıra kareleri…babama sarılısımın sıcaklığı hala koynumda, annemin dualari ise kulağımda, gözlerim de dünya kenti olduğunu burdan daha net gördüğüm İstanbul semalarında kaldı…

Yıllar öncesinde hatırladığım ablamın bir rüyası vardı üniversité sınavını  kazanmadan önce … boyumu aşan kitaplar yığınları altında kalacağıma dair… üniversitede her sınav öncesi kabus gibi o rüya aklıma gelirdi, ama üniversite bitince ohh be bu rüyadan da kurtardık, umudumuzu başka rüyalarda aramaya başlamıştık ki imdadımıza 30 Mayıs 2009 tarihli THY saat 14:00 … sayılı İstanbul-Paris uçagı yetişti, aldı götürdü yeni umutlara beni. Umutlanmayacak gibi de değildi devlet bursu ile yurt dışında eğitim görmek, binbir çeşit insanı binbir çeşit haliyle beraber görebilmek, ufkunu yeni kültürlere, bilgilere açabilmek. Ama şunu itiraf edeyim küçükken böyle bir hayalim olmamıstı, dualarımızda açıkca böyle şeyden bahsetmemistik ama birinin duasını almışız belki de…

Uçağın en gerisindeki koltuktayım hem de cam kenarı, önüm, sağım, solum her yer fransızlarla dolu, kulağımdan içeri anlaşılır tek kelime girmiyor, etrafa sahte gülüşler yolluyorum anlamadığımı anlatmamak adına, o anda konuştukları dili öğrenmek için bu yola çıktığımı düşününce neyse korkmuyor gözlerim, biliyorum ki kulağımda sesi hala yankılanan dualar hiç bitmeyecek ardımdan, arada hosteslerin türkçe konuşması can simidi gibi yetisiyor sessiz cığlıklarıma, uçakta yediğim köfte ise bunca zamandır hala ağzımın tadını bulamayışımın tek lezzetli sebebi. Kaç ülke atladık üstten bilmiyorum ama, uçağın piste inişi  ile yaradanın bana verdiği yeni bir şans defterinin ilk satırları dolmaya başlıyor an an…

O andan bugüne kadar çok şey değisti hayatımda, soranlara değişmedim geliştim diyorum gülerek, hayatta çok okuyan değil çok gezen bilir atasözünü doğrularcasına. Zaten adamo önce havası çarpıyor buraların, sonra iyileşmek için yemeklerine sarılıyorsun ama aradığın tadı bulamıyorsun bir türlü, dillerini tam bilemediğin için zaten hiçkimseyle tam anlaşamıyorsun, beden dilinin evrenselliğine inanıyorsun bir zaman, ayrıca çoğu dosttan da tembihlisin hiçkimseye güvenme yaban ellerde diye bulduğun Türk’le de samimi olamıyorsun, ama bunların içinde en güzeli de hata yapmaktan korkmuyorsun buralarda rezil olmak ise nerde ise yok gibi; çünkü biliyorsun bir gördüğünü bir daha görmeyeceksin. Bunların hepsi seni biraz umarsız yapıyor, biraz da duyarsız, her koyun kendi bacağından asılır derlerdi ya burda herkes kendi bacağını kurtarma derdine düştüğünü ilk görüyorsun, sonra yavaş yavaş alışıyorsun ve sonra bir bakıyorsun ki yaşıyorsun aynı şeyleri.Kendine yaşıyorsun işte bir nevi…

Ayna burda da var ve her baktığımda iyi birşey yaptım buraya gelerek diyorum kendime, ve biliyorum ki çektiğim ana, baba, kardeş, arkadaş vatan hasreti birgün hakkını teslim edecek bana… bu kadar hasretin üzerine bir de yar hasreti çekmemek ise belki de çekilir kılıyor bunca şeyi J , Bu konuda anam izin vermedi yoksa buralari vatan yapmak aslında çok zor değil, yabancılar neyse hala sebebini anlayamadığım şekilde Türkleri çok seviyor J

Hayallerin özelliğidir; istediğin anı yaşayabilirsin. Şu an hayal ettiğim anın içinde yaşadığımı bildiğim için aslında benim için Türkiye zamanım ilerlemiyor, kum saatim bıraktığım gibi duruyor, döndüğümde herşeyi yerli yerinde bulacaığm sanki…Hayal gibi…

Bu içerik 464 defa okunmuştur.

Etiketler: Paris'te bir Yanıklılı 

Paris'te bir Yanıklılı bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

Paris'te bir Yanıklılı bu içeriği Google de ara ...