Bugün 18 Şubat 2009. Bugün benim doğum günüm. Annem her ne kadar Harman ayında doğduğumu söylerdiyse de, kafa kâğıdımda 18 Şubat yazılıdır. Eskiden hiç kimsenin doğum tarihi günü gününe yazılmazdı. Ben de onlardan biriyim işte. Yaşımın ilerlediğini her halimle fark ediyorum. Sokakta birçok insan ‘amca’ diye hitap ediyor. Torunlarım da ‘dede’ demeye başladılar bile. Camide birkaç sene önce en genç biri olmama karşın şimdi ortalardayım. Allah kısmet eder mi, etmez mi orasını bilmem de en yaşlı kişi olarak cemaatte bulunacak mıyım bakalım? Babam elli yedi yaşında vefat etmişti ki oraya da pek bir şey kalmadı. Artık anılarımı yazmaya başladım diyebilirim. Eğer sağlıklı olarak yaşlanabilirse insan, yaşlılık güzeldir. Kendi eli- ayağıyla işini yapabiliyorsa ne mutlu o insana. Ailemin en küçüğü olmam bana yaşlılığımın geldiğini belli ettirmezdi. Ama geçenlerde ağabeylerimden biri bana dönüp şöyle dedi: _ Ali Dayı da en küçük kardeşti, ama ilk göç eden o oldu. Bu söz beni domdom kurşunuyla vurdu. O gün bugündür ki insanın yaşlanmadan da ölebileceğini anlamaya başladım. Hayatımın sonbaharında olduğumu her halimle fark ediyorum. Bahaneler uydurmanın anlamsızlığının ne denli boş iş olduğunu da biliyorum. Rahmetli Şevki Dayı, torunlarına hep şeker verirdi. Dede çağrılmayı bir türlü istemezdi. Şeker rüşveti onu yaşlılıktan ve ölümden kurtaramadı. İnsan ne kadar yaşlansa da ölümü istemiyor. Dünyanın en yaşlı insanı bir Japon 117 yaşında olmasına karşılık hala 5-10 yıl yaşama arzusundaymış. Kaldı ki benim oraya erişmeme daha çooook var. Bir daha ki 18 şubatı görebileceğim bile meçhul.

Bu içerik 225 defa okunmuştur.

Etiketler: Yaş Erdi Elli Beşe Kalmadı Arzu  Neşe 

Yaş Erdi Elli Beşe Kalmadı Arzu, Neşe bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

Yaş Erdi Elli Beşe Kalmadı Arzu, Neşe bu içeriği Google de ara ...