Bu yaz tatilinde köyümdeydim. İnanın çok özlemiştim. İnsanlarını, doğasını, suyunu ve havasını. Eskiden de uzun süre görev yaptığım köyüm birkaç senede çok değişmiş. Köyde yaşayan nüfus çok azalmış. Hele ki tatile gelenler de olmasa düşünün işte.
            Köyümün güneşi sönmüş, okulları kapanmış. İnsanımız artık çocuk cıvıltılarından yoksun. Köyde birkaç yaşlı insan kalmış. Bir de iş bekleyen gençler. Yolları eskiye göre çok iyi. Köprüler yapılmış. Ta Karçal’dan içme suyu getirilmiş. Köyüm eski köyüm değil. 

           Köyde eskisi gibi ekme- biçme işi yok. İnsanlar üretimi terk etmişler. Patatesi, soğanı bile satın almaktalar. Hayvan beslenmiyor artık eskisi gibi. Koyun- kuzu melemeleri yok.  Sütün yerini çay, ayranın yerini kola almış. Çayırlar da meraya dönmüş. Orağın adı kalmış. Köyümde imece geleneğinin de yerinde yeller esiyor.  Köyüm eski köyüm değil.

           Artık köy düğünleri de kalmamış. İnsanlar düğünlerini şehirlerde salonlarda yapmaktalar. Artık eskisi gibi bişi pişmiyor, kavurma yenmiyor.

           Köyümde değişmeyen bir şey var o da komşular arasındaki kırgınlıklar. Bir tek o değişmemiş işte. Bayram günü yine dostlar bayramlaşırken küslerden birbirleriyle bayramlaşanı hiç göremedim. Bayram kimin umurunda?

         Köyüm eski köyüm değil. Ülkemizin tüm köylerindeki değişim köyümüzü de etkilemiş. Köyde yaşam kolaylaşmış kolaylaşmasına da ama neşe kalmamış. Eskiden sırtıyla yaylaya sepetiyle çıkan insan, sepetini evin kapısına bırakır bırakmaz sırtındaki ter kurumadan gider horon oynardı. Ama ya şimdi?  Yaylaya taksiyle çıkan üç gün düze inemiyor. Nedenini bir de siz düşünün.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Köyde yaya gezen yok artık. Ulaşım olanakları artmış. İletişim olanakları gelişmiş. İnsanlar daha sağlıklı yaşıyorlar. Köyde kaldığım üç aya yakın sürede ölen yoktu. ‘ Ve celle senaüke’ yi unuttum. Oysa Akyazı’da her gün cenaze namazı kıla kıla vakit namazlarında bile unutup okuyordum. Bu da köyümün  güzel yanı olsa gerek..

          Köyüm eski köyüm değil.                    

                                                           Eylül 09/ Akyazı

                                                           Muhammet Avcı

Bu içerik 324 defa okunmuştur.

Etiketler: Köyüm  Eski Köyüm Değil 

Köyüm, Eski Köyüm Değil bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

Köyüm, Eski Köyüm Değil bu içeriği Google de ara ...