Bugün Canım Babamın ahirete intikal etmesinin üçüncü yıl dönümü saygıdeğer babama ve tüm göçmüşlerimize bir fatiha istiyorum. (01.05.2008 / 01.05.2011) İlkler hep önemlidir denir de yine de unutulur birçokları, belki de sandığımız kadar önemli değildirler.İlkokula başladığımız an, ilk öğretmenimiz, ilk girdiğimiz topluluk, ilk edindiğimiz komşularımız, ilk oturduğumuz evimiz, ilk, ilk, ilkler…. Ya da bazı yaşanan hayata dair acı- tatlı anlar vardır; Okurken çektiğimiz sıkıntılar, kimliğimizden kaynaklanan dışlanmalar, anne-baba tartışmaları, en yakın arkadaşımızdan ayrılışımız, sevdiklerimizden ayrılırken yaşadığımız anlar, hastalıktan kaynaklanan bitmeyeceğini sandığımız sancılar, belki de bize ölümü hatırlatan doğum sancıları. Bunları unutmak bir nimettir aslında. Hayata dair unuttuklarımızı çoğaltabiliriz, ama bir de o unuttuğumuz olayların sonucunu hiç unutmayız. Birer hatıradır kalır aklımızda:Ocakta yemek unuturuz da o çıkan yangını unutmayız, okuldan çocuğumuzu almayı unuturuz da o yavrucağın çektiği sıkıntıları unutmayız, yanımıza para almayı unuturuz da otobüste muavine para verirken elimizi cüzdanımıza atıp mahcup olduğumuz o anı unutmayız, anahtarı kapı üzerinde unuturuz da eve giren hırsızı unutmayız.Kısaca sebebi unuturuz sonucu hiç unutmayız. Aslında unutma ile ilgili sayfalar dolusu yazılar yazabiliriz.Ama burada önemli olan bir nokta var:Unutulması gereken durumlar muhakkak vardır, olmalıdır.Ama bir de unutulmaması gereken durumları unutmak insanda bir eksikliktir. Nasıl mı? *Anne- baba hakkı unutulmamalıdır, ama yeri gelir o anne –babayı ya yıkılmış eski bir evde soğukta, ya sokağa atılmış bir köşede, ya da bir huzur evinde buluruz. Yine seni özledim.Yine aklım karıştı baba.. Özlem aklı karıştırır mı? Bunu öğretmemiştin bana. Yine çok yakışıklıydın. Derin bir uykuya dalmıştın.Çağırdım defalarca seslendim sana, cevap vermedin. Hava çok soğuktu ama annem ağlarken ''oooyyy ciğerim yanıyor'' diyordu. İnsanın ciğeri nasıl yanar baba? Şimdi sen yoksun yanımda. Annem çok özlüyor seni biliyorum. El ayak çekilince yanından sessiz sessiz hep ağlıyor sen gittin diye biliyorum. Canım Annem, Babanla gurur duyuyorum diyor. İnsan gurur duyunca yinede ağlar mı? Babam.! İnsan Özleme alışır mı baba? Biliyor musun baba, benim ciğerim yanmıyor elledim sıcak değildi fazla. Hem duman da çıkmıyor. Ama içimde bir yer var. Seni her düşündüğümde orası çok ama çoook acıyor güzel BABAM, sızlıyor, sanki kopacakmış gibi oluyor. Sanki birileri devamlı kalbimi sıkıyor. Galiba sen yokken hep hasta oluyorum baba. Bu acı nasıl diner? Ellerin ellerimi nerde bekler? Koşabilmek için seninle yollar bizi nasıl özler. Bu eller orda tekrar buluşup ellerini öpebilecekmi canım Babam. Mevlam tüm sevdiklerimizle kendi rizasını kazanıp sonsuz hayatta Rahmetine ulaşanlardan eylesin İnşallah. Uğurlar ola baba, uğurlar ola Toprağın bol, yerin nur dola Babalarımızın kıymetini bir gün değil her gün bilelim, Baba sevgisi değil bir güne bir yıla bile sığmaz. Lütfen hepinizden bir istirhamım olacak Babası ahirete intikal etmiş bir kardeşiniz bir ağabeyiniz olarak. Baba gerçektende çok değerli, eşine ender rastlanır bir elmas gibidir lütfen elinizden uçurmadan, elması kaybetmeden değerini bilin ve ona göre hürmet ve ikramda bulunun. Çünkü elması kaybettikten sonra ağlayıp sızlamanın hiçmi hiçbir anlamı ve faydası yoktur. Çünkü kuş kafesten uçmuştur ve bir daha geri gelmemek üzere sonsuzluğa doğru yola çıkmıştır. Mevlam cümlemizi her şeyin gerçek anlamda kiymetini bilen, anlayan ve yaşayanlardan eylesin. Tüm dertleriniz kum zerrecikleri kadar minnacık olsun. Saygılarımla.

Bu içerik 356 defa okunmuştur.

Etiketler: Sana Doyamadım Sevgili Babam 

Sana Doyamadım Sevgili Babam bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

Sana Doyamadım Sevgili Babam bu içeriği Google de ara ...