Tokat’ın alevli rüzgârı ile Mahmur gözlerini sildi Yanıklı. Böyle sarsılmazdı deprem de bile Uğradı yıkıma, soldu Yanıklı. Veda etti çok gencecik yaşında, Hüzün vardı her bir vatandaşında, Ay- yıldızlı tabutunun başında, Gönlü ile selam durdu Yanıklı. Kalplerde silinmez izler bırakan, Yaşlı gözlerinden sel olup akan, Gönülleri yıkan, yürekler yakan, Bir yangına sahne oldu Yanıklı. Şafak vakti baykuş sesi duyuldu. Kara haber dalga dalga yayıldı, Genci, ihtiyarı yola koyuldu, Derin sessizliğe daldı Yanıklı. O, halkının lisanıydı, diliydi, Yolcuya han, talebeye veliydi, Bir baştan bir başa insan seliydi, Bakanla, valiyle doldu Yanıklı. Kader O’nu elimizden alınca, Bahar aylarımız hazan olunca, Gönül bahçemizin gülü solunca, Umutsuz, çaresiz kaldı Yanıklı. Kimilerin bilet aldığı yere, Hayalin de hayal olduğu yere, Elin kırk seneye geldiği yere, Onunla on yılda geldi Yanıklı. Korur, gözetirdi, severdi halkı, İnanın ki yoktu Hızır’dan farkı, Elini kapınca düzenin çarkı, O’nun kapısını çaldı Yanıklı. Başın öne eğip daldığı anda, ‘Yalnızlık şarkısı’ çaldığı anda, Ümitsiz, güvensiz kaldığı anda, O’nu hep yanında buldu Yanıklı. Anısı yaşıyor, ölen teni mi? O, herkesi üzdü yalnız seni mi? Yanık Ozan derki: Hüseyin’imi Tertemiz bağrına aldı Yanıklı. 18 Mart 2009 Akyazı Muhammet AVCI

Bu içerik 231 defa okunmuştur.

Etiketler: GÖNLÜ İLE SELAM DURDU YANIKLI 

GÖNLÜ İLE SELAM DURDU YANIKLI bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

GÖNLÜ İLE SELAM DURDU YANIKLI bu içeriği Google de ara ...