Bal doluydu güvecimiz, küpümüz,

Ne sirkemiz kaldı, ne balımız var.

Misafire hep açıktı kapımız,

Ne gönlümüz kaldı, ne halimiz var.

Tezgâhta oturur, dokurduk cicim,

Yünü eğirirdi yengemle bacım,

Keçinin kılından yapardık sicim,

Ne yünümüz kaldı, ne kılımız var.

Aynı kaptan kaşıklardık hepimiz,

Ne derlerdi olmasaydı ipimiz,

Şimdikinden şişkin idi cebimiz,

Ne paramız kaldı, ne pulumuz var.

Çobanımız kavalını çalardı,

Her bir mera davar ile dolardı,

Akşamdan akşama tuzu yalardı,

Ne çanımız kaldı, ne zilimiz var.

Dede-torun bir arada yaşardık,

Bir guda mısıra dağı aşardık,

Irgatlara attan hızlı koşardık,

Ne terkimiz kaldı, ne nalımız var.

Keçiye, koyuna neker keserdik,

Davarın altına çok iphri serdik,

Hep danalar öküz olsun isterdik,

Ne bagamız kaldı, ne kalımız var.

Natisurla sarardık hep yarayı,

Kvele atıp kazanırdık parayı,

Kırlarda yapardık koçivarayı,

Ne kocomuz kaldı, ne bilamız var.

Ot biçerdik tırpan ile orakla,

Hasadı beklerdik bin bir merakla,

Haşir neşir olurduk hep toprakla,

Ne kazmamız kaldı, ne belimiz var.

Sıra sıra değirmenler olurdu,

Un edinmek bir haftayı bulurdu,

Mısırı az olan bekâr kalırdı,

Ne kızımız kaldı, ne dulumuz var.

Yanık Ozan, koptu kültür ağımız,

Hiç kimseye yar olmadı çağımız,

Geçmiş ile çözülüyor bağımız,

Ne köprümüz kaldı, ne yolumuz var.

                  12 Temmuz 2009/ Akyazı

Bu içerik 234 defa okunmuştur.

Etiketler: NEYİMİZ KALDI 

NEYİMİZ KALDI bu içeriği Yanikli.Com da ara ...

NEYİMİZ KALDI bu içeriği Google de ara ...